Deze tentoonstelling en live performance van Michiel Huijben plaatst de architectuur van de instelling in het middelpunt. Met het laat negentiende-eeuwse debat rond een 'officiële' nationale stijl als achtergrond, zoekt dit nieuwe werk naar sporen van menselijke besluitvorming in de geschiedenis van het gebruik, de bouw en de wijdere stadsomgeving van de school. In twee handelingen wordt dit moment verkend:

AKTE 1 gaat uit van de specifieke kenmerken van de buitenkant van het gebouw. Beginnend met 3D-scans van ornamentele sculpturen uit de gevel van de instelling, bouwt het verhaal zich op naar de omliggende stad via voorbeelden uit andere negentiende-eeuwse architectuur in Rotterdam. Deze ornamenten kunnen worden beschouwd als personages, sculpturen of figuranten in het debat over een nationale bouwstijl.

AKTE 2 is geformuleerd rond een speculatieve plattegrond die het oorspronkelijke gebruik van het gebouw weergeeft, dat in de jaren 1870 door de gemeentelijke architect C.B. van der Tak werd ontworpen en gebouwd voor de huisvesting van een uitsluitend voor vrouwen bestemde burgerschool. Hier wordt het verhaal over luchtige ruimtes, natuurlijk licht en de bezettingsnormen voor onderwijsarchitectuur rond de eeuwwisseling, aan de hand van archieffoto's, herinterpretaties van ruimtelijke configuraties en bouwtekeningen uitgewerkt.

(De performances worden gepland afhankelijk van de sociale afstandsmaatregelen; de installatie presenteert ook de videowerken die de performances van de kunstenaar documenteren).

De instelling heeft Huijben uitgenodigd vanwege zijn opmerkelijke, op onderzoek gestoelde praktijk, waarin hij alternatieve geschiedenissen van architectuur schetst door middel van live performance, script, installatie en video. Dit wordt zijn eerste institutionele solotentoonstelling in Nederland. Het project combineert performance, sculptuur en installatie en omvat tevens een architectonische ingreep die een van de huidige werkruimtes van de instelling verandert in een tentoonstellingsruimte.

Michiel Huijben, nieuw werk is onderdeel van een nieuw en zich langzaam ontwikkelend meerjarig project genaamd Anchored, waarbij locatiegebonden verhalen en grotere gemeenschappen voor de instelling worden gecreëerd. Zoals de titel al aangeeft, is Anchored bedoeld om de wortels van het instituut in de Rotterdamse havenstad te versterken. Het is ontworpen met het doel een gevoel van lokale ontworteling of historische veronachtzaming uit te sluiten, in het licht van de publieke debatten over de naamsverandering van de instelling. Anchored maakt gebruik van de methode van locatiegebondenheid om intenties in context te plaatsen.

—Ondersteund door

Stichting Elise Mathilde Fonds, Mondriaan Fonds droeg middels het experimenteerreglement bij aan het honorarium van de kunstenaar